Kominiarz Luzino

Luzino – informacje

Luzino to wieś gminna, jedna z najstarszych na Wejherowie. W dokumencie lokacyjnym z 1245 r. wspomina się, że był własnością joannitów z Żukowa. Najwcześniejsze ślady osadnictwa sięgają 4200-1700 p.n.e.

Cennym znaleziskiem archeologicznym w Luzinie jest gród obronny z IX w. nad Bolszewką (pierwotna nazwa rzeki – Luzińska Struga) oraz skarb 300 monet z połowy X w. (odkryty podczas gospodarowania w 1948 r.), w tym: arabska, angielska , 29 niemieckich (w tym 15 dinarów krzyżowych). Monety te znajdują się w zbiorach Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.

Odkryto również starą stocznię kajakową sprzed 2500 lat. Późniejsze dzieje Łuzina związane są z dziejami i losami Pomorza Gdańskiego (w okresie krzyżackim należało do Komendy Mirach, podczas rozbioru Prus).

Odzyskanie niepodległości Pomorza w 1920 r. spowodowało, że Luzin i okolice były wolne i należały do ​​państwa polskiego. Granica między Polską a Niemcami znajduje się w Stezebelin. Między Paraszynem, Porzeczem i Tępczem (należącym do Polski) granicę wyznacza rzeka Łeba.

Tak zwane „marsze śmierci”, czyli drogi ewakuacyjne dla więźniów obozu koncentracyjnego Stutthof w czasie II wojny światowej. Ich pobyt datuje się od grobów 12 więźniów na miejscowym cmentarzu. Sposobem na upamiętnienie tego wydarzenia jest: płaskorzeźba w kościele parafialnym św. Piotra. Wawrzynca, tablica informacyjna L. Bądkowskiego ze szkoły podstawowej i obelisk na placu św. Józefa oraz kaplica przydrożna ufundowana przez Stutthowiaków z ulicy Robakowskiej – „za dar życia i zorganizowaną ucieczkę więźniów”.