Wysokie Mazowieckie - kominiarze / usługi kominiarskie w Wysokim Mazowieckim:
Wysokie Mazowieckie – informacje o miejscowości
Najwcześniejsze wzmianki o mieście znajdują się w „Dokumentach Konrada” z 1203 r., Które wymieniają miasto jako wieś Wysokie. Około 1239 roku. Miasto określane jest jako dwór należący do Zamku Święcka. W dokumentach z końca XV wieku Wysokie pojawia się jako nazwa osady królewskiej założonej przez Kazimierza Jagiellończyka, który w 1492 r. Nadał prawa miejskie. W 1496 r. Aleksander Jagielończyk (Aleksander Jagielończyk) określił granice miasta i już w 1503 r. Był królem Polski. Prawa magdeburskie nadał na mocy ustawy wystawionej przez Wilno i potwierdził jego prastary przywilej mieszkańców. Złożył też kilka nowych propozycji, takich jak korzystanie ze stawów królewskich, warzenie piwa i powołanie miejskich sądów, w drugiej połowie XVI w. Miasto zostało przekazane Radziwiłom, a następnie należało do innych rodzin. Częste zmiany właścicieli zahamowały jego rozwój. W czasie potopu szwedzkiego Wysokie Mazowieckie zostało doszczętnie zniszczone i spalone.
Po stratach poniesionych dopiero pod koniec XVIII wieku nie był w stanie podźwignąć. Odbudowie wsi nie sprzyjają toczące się wojny, w tym najazd szwedzki, wojna północna, konfederat barski i powstanie kościuszkowskie. Rozwój miasta utrudniają także różne dzielnice. Dzięki aktywnemu udziałowi mieszkańców w powstaniu styczniowym miasto przemianowano na osadę wiejską. W 1866 r. Wysokie Mazowieckie (Wysokie Mazowieckie) stało się siedzibą powiatu, ale pozostało osadą do wybuchu I wojny światowej. Dopiero w 1915 r. Władze niemieckie przywróciły miastu status. W okresie międzywojennym rolniczy charakter miasta spowolnił jego rozwój. Kiedy lokalni rolnicy przynieśli swoje plony na rynek, miasto zaczęło działać dopiero w poniedziałek i czwartek.
Podczas II wojny światowej Niemcy prawie doszczętnie spalili miasto i mordowali Żydów. Taki sam tragiczny los spotkał wybitnych postaci polskiej inteligencji. Pomimo prześladowań i ataków terrorystycznych ludzie nadal walczą z okupantami. To miasto jest ośrodkiem ruchu oporu i siedzibą wojska. Po wojnie rozwinęło się budownictwo mieszkaniowe. Miasto stało się ośrodkiem powiatowym, powstały obiekty i instytucje związane głównie z rolnictwem. Organizowano także szkoły podstawowe i średnie oraz zakłady opieki zdrowotnej.
W 1992 roku z okazji 500. rocznicy powstania miasta powstał sztandar jako uzupełnienie istniejących symboli. Wcześniej tylko herb miasta pełnił rolę symbolu, co wiązało się z położeniem geograficznym miasta, które w XVI wieku nadawało prawie magdeburskiemu i miastu coraz ważniejszą pozycję. Odznaka to biały łabędź pływający po wodzie na niebieskim tle. Woda jest zielona, a biel w herbie srebrna. Nie ma dokumentu określającego pochodzenie odznaki i jej określoną formę. Według jednej z teorii odznaka pochodzi z królewskiego stawu, w którym gniazdują łabędzie. Druga wersja wspomina o lojalności mieszkańców miasta wobec księcia mazowieckiego. Łabędź jest symbolem lojalności i emocji.
W dniu 10 października 2002 r. Rada miasta podjęła uchwałę o ustanowieniu logo miasta, którego projekt został bezpośrednio zaczerpnięty z herbu miasta. Trójdzielne logo z niebiesko-zielonymi srebrnymi paskami i ukośną lewą stroną. Na niebieskim polu po prawej stronie – symbol miasta – srebrny łabędź.